اگر سرمای وجودم را

با گرمای آغوشت برطرف نکنی

خودم را

با افراط در خوردن 

بستنی طالبی میهن 

خواهم کشت.!

بدین سان، تاریخ

باری دیگر، شاهد خودکشیِ

عاشق برای معشوق می شود

و قصه ای می سازد

برای آینده گان.

شیطان همبسترم اگر دروغ بگویم

شاید ندانی، ولی 

از این نوع جان دادن برای معشوق

باکی ندارم

که مشتاقم.!

آدمک چوبی- 19/بهمن/1390   

سرمای وجودم

فقط و فقط

با گرمای آغوشش 

برطرف می شود. 

نه آتش و بخاری و اسپلیت و این حرفا ..!

کاش می شد بفهمد.

آدمک چوبی- 15/بهمن/1390

            به این سختی ، به این تردی ، به این نازکی ، به این نومیدی

این عشق

           به زیبایی روز ، به زشتی زمان ، وقتی که زمانه بد است

این عشق

            این اندازه حقیقی

این عشق

            به این زیبایی به این خجستگی به این شادی و

این اندازه ریشخند آمیز

            لرزان از وحشت چون کودکی در ظلمات

و این اندازه متکی به خود

            آرام ، مثل مردی در دل شب

این عشق

            که وحشت به جان دیگران می اندازد

به حرفشان می آورد

            و رنگ از رخسارشان می پراند

این عشق بـُزخو شده - چرا که ما خود در کمین اوییم -

این عشق زخم خورده ، پامال شده ، پایان یافته ، انکار شده ، از یاد رفته

- چرا که خودمان زخمی اش کردیم ، پامالش کردیم......-

              ما دو می توانیم برویم و برگردیم

می توانیم از یاد ببریم و بخوابیم

             بیدار شویم و رنج بکشیم و پیر شویم

دوباره بخوابیم و خواب مرگ ببینیم

              اما عشقمان به جا می ماند

لجوج مثل موجودی بی ادراک

                 زنده مثل هوس

                       ستمگر مثل خاطره

                                    ابله مثل حسرت

                                                مهربان مثل یادبود

                                                           به سردی مرمر

                                                                      به زیبایی روز

                                                                               به تردی کودک

                        لبخندزنان نگاهمان می کند و

خاموش با ما حرف می زند

                        ما لرزان به او گوش می دهیم

و به فریاد درمی آییم

                         برای تو برای خودمان

به خاطر تو ، به خاطر من

                         و به خاطر همه ی دیگران که نمی شناسیمشان

دست به دامنش می شویم استغاثه کنان

                         که بمان

همان جا که هستی

                        حرکت مکن

                            مرو

                            بمان

ما که عشق آشناییم از یادت نبرده ایم

                            تو هم از یادمان نبر

جز تو در عرصه ی خاک کسی نداریم

                            نگذار سرد شویم

هر روز و از هر کجا که شد

                            از حیات نشانه ای به ما برسان

ناگهان پیدا شو

دست به سوی ما دراز کن و

                                         نجاتمان بده .!

شعر از :  ژاک پره ور

نوایی همچو آتش پر زبانه

رسیده جان به لب از هجر دلبر

جز او را دل نمی گیرد بهانه..!

خوش آن روزی که این دنیا سر آید

قیامت با قیام محشر آید

بگیرم دامن عدل الهی

بپرسم، کام عاشق کی بر آید؟

من را به کمال رساند و عشق را به من نشان داد

امیدوارم بتوانم همه چیز را به او بگویم و او را به سوی قلب و ذهنم ببرم...!

اگر که با این دل حزین تو عهد، بستی

عزیز من با رقیب من چرا نشستی؟

چرا عزیزم دل مرا ز کینه خستی؟

+ دوستی و دوست داشتن فراتر از یک عبارت است که تنها به زبان بیاید، پس خواهش می کنم بیشتر مراقب باشید.!

منم آن سالک هفت     وادی عشق

   که باشد مقصدم آبادی عشق

ندارم وحشتی از گم شدن ها

که باشد رهنمایم هادی عشق

خدایا جمله اسباب جنون هست

دلم مجنون و از عالم برون هست

از آن ابرو اشارت خواه هم اکنون

که بنمایم دل دیوانه چون هست

سفر کردم به روی مرکب درد

گلاب گریه ام تنها   ره آورد

به یک عالم نبخشم ذره اش را

عجب درد    و عجب درد    و عجب درد

تمام عاشقان در خانه ی یار

من و دل، دو گدای پشت دیوار

سراپایم دل و قابل نباشم

عجب یار    و عجب یار    و عجب یار

سراپا    آتش و احساس سردی است

فقط بیمار عشق داند چه دردیست

شفق سرخی گرفته از دل من

اگرچه گونه هایم رو به زردی است...!

در اين جهان نياز به دوست داشتن و ستايش شدن، بيش از نياز به نان است.

                                                                                                                   "مادر ترزا"